در زمستان، وقتی هوای یزد مطبوع و دلپذیر است، بازدید از قلعه سریزد تجربهای فراموشنشدنی است. این قلعه خشتی که روزگاری صندوق امانات مردم و کاروانیان بود، امروز همچنان با دیوارها و برجهایش تاریخ و آرامش کویر را روایت میکند.
وقتی در جاده قدیمی یزد به سمت کرمان حرکت میکنیم و کویر آرام و طلاییرنگ اطرافمان را تماشا میکنیم، شاید کمتر به این فکر بیفتیم که در دل همین سکوت و سادگی، گنجینههایی از تاریخ نهفته است.
به گزارش جهان برخط به نقل از ایرنا، یکی از این گنجینهها قلعه سریزد است؛ بنایی خشتی که قرنها پیش ساخته شد تا نه تنها پناهگاهی برای مردم باشد، بلکه به شکلی هوشمندانه، نقش یک صندوق امانات بزرگ و امن را ایفا کند. این قلعه نمونهای کمنظیر از تلفیق نیازهای اقتصادی و امنیتی در گذشته ایران است و امروزه بهعنوان یکی از جلوههای زیبای میراث فرهنگی این سرزمین شناخته میشود.
موقعیت و پیشینه تاریخی
قلعه سریزد در روستایی به همین نام و در نزدیکی شهرستان مهریز استان یزد قرار دارد. این منطقه در گذشته در مسیر رفتوآمد کاروانها و راههای تجاری مهم بوده و همین موقعیت باعث شده تا قلعه جایگاهی راهبردی پیدا کند. گفته میشود که هسته اولیه این قلعه به دوران ساسانیان بازمیگردد، دورهای که امپراتوری ایران در اوج قدرت بود و امنیت راهها و نقلوانتقال کالاها اهمیت فراوانی داشت. بعدها در دورههای مختلف تاریخی، بخشهایی به این بنا افزوده شد و شکل نهایی آن بهتدریج تکامل یافت.
قلعهای با کاربری متفاوت
بسیاری از قلعههای تاریخی ایران برای دفاع نظامی ساخته شدهاند، اما قلعه سریزد داستانی متفاوت دارد. این بنا بیشتر برای حفاظت از اموال، غلات، پول، اشیای گرانبها و کالاهای تجاری ساخته شده بود. زمانی که خطر حمله، ناامنی یا راهزنی وجود داشت، مردم و کاروانیان داراییهای خود را به این قلعه میسپردند تا در اتاقکهای امن آن نگهداری شود. به همین دلیل از این قلعه بهعنوان یکی از نخستین صندوقهای امانات جهان یاد میشود. این موضوع نشان میدهد که جامعه آن زمان چقدر به امنیت اقتصادی و اعتماد عمومی اهمیت میداده است.
قلعه سریزد با مصالح سنتی کویری یعنی خشت و گل ساخته شده و مساحتی حدود هفت تا هشت هزار متر مربع را پوشش میدهد. ساختمان قلعه سه طبقه دارد و در آن صدها اتاقک و حجره تعبیه شده است. گفته میشود تعداد این اتاقکها به حدود ۴۵۰ تا ۴۷۰ واحد میرسیده که هر کدام درِ مستقل و قفل جداگانه داشته است. این نظام قفلگذاری، به نوعی نقش حسابرسی و مالکیت را مشخص میکرده و هیچکس غیر از صاحب اصلی نمیتوانسته وارد حجره شود.
تدابیر امنیتی هوشمندانه
با اینکه قلعه بیشتر نقش اقتصادی داشته اما ویژگیهای دفاعی آن بسیار قابلتوجه است. پیرامون قلعه، خندقی عمیق و عریض حفر شده که یکی از مهمترین موانع نفوذ دشمن بوده است. دیوارهای قلعه به صورت دو لایه ساخته شده و میان این دیوارها مسیری برای نگهبانان تعبیه شده بود. همچنین برجهایی در چهار گوشه قلعه وجود دارد که امکان دیدبانی کامل دشت اطراف را فراهم میکردند. ورودی قلعه نیز به گونهای طراحی شده که عبور از آن بدون اجازه تقریباً غیرممکن بوده و سیستم قفلها و درهای سنگین، تأمینکننده امنیت داراییها بوده است.
فضای داخلی و زندگی در قلعه
با ورود به داخل قلعه، شبکهای از دالانها، راهروهای باریک و اتاقهای تودرتو دیده میشود که نوعی پیچیدگی هدفمند را به نمایش میگذارد. این طراحی باعث میشده نفوذگران در صورت ورود، سردرگم شوند و مسیر خروج را به آسانی پیدا نکنند. در برخی حجرهها طاقچهها، بخاریهای گلی و فضاهای کوچک استراحت دیده میشود که نشان میدهد برخی افراد احتمالاً برای مدت کوتاهی نیز در این مکان اقامت میکردهاند. با این حال، قلعه بیشتر یک مخزن بزرگ و امن بوده تا محل سکونت دائم.
پیوند با اقتصاد و تجارت
وجود چنین قلعهای نشان میدهد که منطقه سریزد روزگاری بخشی از شبکه گسترده تجارت داخلی و خارجی ایران بوده است. کاروانها که از جادههای کویری میگذشتند، کالاهای خود را برای مدتی در این قلعه نگهداری میکردند تا پس از رفع خطر یا تنظیم سفر، دوباره آنها را تحویل بگیرند. این شیوه، نوعی سیستم بانکی ابتدایی اما کارآمد به شمار میرفته است. اعتماد عمومی به مدیریت قلعه و وجود قوانین اجتماعی نانوشته، باعث شده بود که این مکان طی قرنها اعتبار خود را حفظ کند.
جایگاه فرهنگی و هویتی
قلعه سریزد تنها یک ساختمان خشتی نیست؛ بلکه بخشی از هویت جمعی مردم منطقه محسوب میشود. این بنا نشاندهنده همزیستی عاقلانه انسان با طبیعت خشک کویری است. مصالح بومی، طراحی سازگار با اقلیم، دیوارهای ضخیم و فضاهای سایهدار، همه بیانگر درک عمیق سازندگان از محیط پیرامون بوده است. همچنین این قلعه نمادی از اعتماد اجتماعی است، اعتماد میان مردم، بازرگانان و مدیریت محلی که اجازه میداد مال و سرمایه انسانها در یک مکان عمومی نگهداری شود.
